Indiaan
Nou, eerlijk gezegd zou ik de relatie tussen schoenen en wereldvrede ook niet zo een, twee, drie hebben gelegd……

Ik had er een indiaan voor nodig om mij van deze relatie bewust te worden. Hij kwam op mijn pad toen ik op het Waterlooplein liep. De afbeelding van deze statige Amerikaanse Indiaan raakte mij diep.

Ik werd vooral getroffen door het gebed dat eronder stond. MocassinsDat luidde, “Oh great spirit, grant that I may not criticize my neighbour untill I have walked a mile in his mocassins.” Wat zoiets betekent als “Oh grote geest, help mij te voorkomen kritiek te hebben op mijn buurman voordat ik een mijl in zijn schoenen heb gelopen”.

Herken je dat ook? Hoe moeilijk het soms is om geen oordeel over iemand te hebben. Om altijd maar van een situatie of persoon “iets te moeten vinden”……

Waarom doen we dat eigenlijk? Om het voor onszelf begrijpelijk te maken? Om het in een hokje te plaatsen? Of misschien wel omdat het aan onze eigen angst, verdriet of boosheid raakt?

Wat weten we nu echt van een ander mens……

Al mijmerend kwam er een oude herinnering in mij op. Ik had nachtdienst op de afdeling spoedeisende hulp. Er werd een klein jongetje binnengebracht met een gebroken arm. Zijn verwondingen en voorgeschiedenis lieten zien dat er sprake was van kindermishandeling. Vanzelfsprekend vonden mijn collega’s en ik het verschrikkelijk dat zoiets gebeurde……

Een nacht later werd er een jonge volwassen man op de afdeling binnengebracht. Hij had een suïcide poging gedaan en lag in coma. Op zijn gezicht stonden enkele dikke tranen getatoeëerd.

“Moet je die dikke tranen eens zien” riep een van mijn collega’s, en er werd wat ongemakkelijk lacherig over gedaan.

Ik vroeg mijn collega wat hij verwachtte dat er van het kleine jongetje terecht zou komen die de nacht ervoor op de afdeling was binnengebracht. Zou hij zich na het huiselijk geweld en mishandeling zomaar ontwikkelen tot een “gezonde” volwassen man?  Zouden de suïcidepoging en de getatoeëerde tranen bij de volwassen man een uiting van puur geluk en levensvreugde zijn, of gaat er een heel eigen levensverhaal achter schuil?

Hoe zou het zijn om eens een klein stukje in de schoenen van die man te wandelen, wat zou je dan voelen en ervaren?

Wat heeft hij mogelijk allemaal meegemaakt aan vroegkinderlijk trauma? Emotionele verwaarlozing, geestelijk en lichamelijk geweld, incest of ander seksueel misbruik, het komt vaker voor dan de meeste mensen denken of willen weten……

“Ik zou niet graag in zijn of haar schoenen willen staan” is een veelgehoorde kreet. Toch kan het bijzonder heilzaam zijn om van binnenuit te voelen, te ervaren en te benoemen hoe het daar is op de plek van die ander.

Tijdens een opstelling van het verlangen volgens de methode van Franz Ruppert kun je samen met andere mensen aan je eigen onverwerkte stukken werken. Tijdens dit werk sta je in dienst van elkaar en help je om de innerlijke psychische structuur van de ander zichtbaar te maken.

Zo kan ook zichtbaar worden waar jouw persoonlijke problemen en thema’s over gaan en waar jij in jouw leven tegenaan loopt. Een opstelling laat ook zien welke gebeurtenissen ervoor gezorgd hebben dat je innerlijk verdeeld bent geraakt waardoor jij je werkelijke verlangen nog niet ten volle kunt leven.

Voor nu de moed je in de schoenen zinkt, een opstelling laat ook zien wat de volgende stap kan zijn, die je kunt maken op weg naar meer innerlijke heelheid.

SchoenencirkelHet is ongelooflijk hoe snel er openheid en innerlijke verbondenheid tussen de deelnemers ontstaat. Een diep gevoel van mededogen en onderling respect zowel voor elkaar, als voor wat zich tijdens de opstelling laat zien.

Ja, die indiaan wist precies waar de schoen wringt, “verbeter de wereld en loop eens een stukje in de mocassins van een ander”. Ieder stapje draagt bij aan de wereldvrede……